Söz Bilinci; Sıfırdan Önce

Sıfırdan önceydi. Ama eksi de eksik de değildi. Hatta eksiyi artıyı içine alan bir hep bile denilebilirdi. Biz yoktuk. Yazılana kadar var olmayan, ama olasılıklarda var olan bir şeydik. Zaman neydi, ne değildi, önemli değildi. Hiçlik ve heplik bize aynı şeylerdi.

Ne sorumluyduk, ne sorumsuz. Ne yüklü ne de yüksüz. O kadar yalnız, o kadar yalnızdık ki yanımızda kendimiz bile yoktuk. Ne olmadığımıza üzülüyor ne de olma ihtimalimize seviniyorduk. Bir ilhamdık belki, ya da bir vahiy. Ne sahibinden bir parça ne de O’ndan bir kopuş. Bir yokluktuk, potansiyel bekleyen. Zaman işlemese de, kavrama adına geçmiş zaman kipine mecbur.

Olmayan zamanda beklemeyi bilmezdik. En kısadan daha kısa. Ama uzuun uzadıya… Daha ötesi, bilmeyi de bilmiyorduk. Bir devir ki başı da belirsiz sonu da. Olmayan bedenlerimizle, olmayan bir yerlerde titreşiyor ve her an ortaya çıkacakmışçasına taş çatlatan bi ...

Bekke Asileri

Ahmet'in okuduğunu ürperircesine dinledik....

Nihayet oradan çıkıp grubun içinden ayrıldık. Sessiz ve ıssız bir karanlığın içinde durup birbirimize döndük. Dördümüz de büyük şaşkınlıklar içinde ve ne yapacağımıza karar veremez halde birbirimize bakıyordk. Daha da önemlisi birbirimize de güvenemez haldeydik. Çünkü öğrendiklerimiz o kadar müthiş şeylerdi ki, daha önce bildiğimiz dinsel doğrularla neredeyse taban tabana çelişiyordu. Her birimiz diğerimizin bu gerçekleri fark edip etmediğne emin olamıyordk. Nihayet ben sözü aldım....

"Benimle aynı şeyi mi düşünüyor, aynı korkuları mı paylaşıyorsunuz?"

Bu soru onları da rahatlatmıştı.

"Evet.... Evet!" diye atıldılar.

Tarifi mümkün olmayan olağan dışı bir birlikteliğin parçasıydık artık. Birkaç kelamdan sonra birbirimizden emin olduk. Evet ...
Arama
RSS
Beni yukari isinla